Je waardeert iets pas echt als je het bent kwijtgeraakt

De erfenis van William Shakespeare heeft jarenlang voor hevige ruzie en onduidelijkheid gezorgd. Wie kreeg de woning waarin hij tot zijn dood had gewoond?
Vorige week deed archivaris Dan Gosling een prachtige ontdekking: in een doos met ongesorteerde juridische stukken vond hij een document dat al jaren als verloren was beschouwd. Dit was het testament van Thomas Nash.

Waar gaat het over?

In 1616 stierf Shakespeare en liet zijn statige huis in Stratford-upon-Avon na aan zijn dochter Susanna Hall. Zij ging in het huis wonen met haar dochter Elizabeth en schoonzoon Thomas Nash. In 1647 overleed Thomas; in zijn testament had hij laten vastleggen dat het huis naar zijn neef Edward ging. Een nogal vreemde gang van zaken, omdat Susanna en Elizabeth nog in het huis woonden en het geen eigendom was van Thomas. Waarschijnlijk  had hij verwacht zijn schoonmoeder en vrouw te overleven.
Neef Edward vond dat hij recht had op het huis en sleepte zijn aangetrouwde familie voor de rechter. Dit zorgde ervoor dat het testament werd opgenomen in een juridisch archief.

Hoe ging het verder?

Helaas is de uitspraak van de rechter in deze zaak niet bekend… Wel is bekend dat  Elizabeth, die in 1670  kinderloos stierf, aangaf dat Edward ‘zoals afgesproken’ het huis erfde.  Hij is echter nooit geregistreerd als eigenaar en het huis is enkele jaren later afgebroken.

Document

Het teruggevonden document wordt opgenomen in het Shakespeare-archief, dat op de Unesco-werelderfgoedlijst staat. Zoals Shakespeare zelf schreef in ‘Much ado about nothing’: je waardeert iets pas echt als je het bent kwijtgeraakt. Dat laatste kan wellicht zo zijn: je belangrijke documenten veilig en betrouwbaar (laten) bewaren voorkomt ‘much ado’.

Tekst: Helma Bode

Bron: https://nos.nl/l/2579491